Over mij
Mijn naam is Waldar Weerman. Mijn levensweg liep niet in een rechte lijn naar de uitvaartzorg. Ik werkte als leerkracht, kunstenaar en entertainer, op biologische boerderijen en later als vlaaienbakker bij de Bisschopsmolen in Maastricht. Daar gaf ik naast het bakken van vlaaien ook workshops. Door die workshops verdiepte ik mij steeds meer in de geschiedenis en raakte ik gefascineerd door de verhalen die achter schijnbaar eenvoudige dingen verborgen liggen: graan, brood, vlaai, oude gebruiken en het Romeinse verleden van Maastricht.
Later begon ik aan een theologiestudie in Duitsland en woonde ik een tijd in het zuiden van Portugal. Daar begeleidde ik mijn schoonvader tijdens zijn laatste levensfase. Na zijn overlijden keerde ik terug naar Maastricht. Onverwacht bleek ik precies op tijd terug te zijn om ook het sterven en de uitvaart van mijn eigen moeder van dichtbij mee te maken.
Die ervaringen veranderden de richting van mijn werk. Ik merkte hoe betekenisvol het kan zijn om mensen juist in een kwetsbare periode nabij te zijn en samen vorm te geven aan een afscheid dat recht doet aan het geleefde leven.
Niet veel later kreeg ik de mogelijkheid om de Penta Urn over te nemen. Wat eerst verschillende wegen in mijn leven leken – kunst, ambacht, natuurlijke materialen, oude verhalen, spiritualiteit en afscheid – begon ineens bij elkaar te komen.
Mijn aanvankelijke theologiestudie heb ik uiteindelijk omgebogen naar een opleiding tot uitvaartondernemer. De vragen die mij daarin bezighielden zijn gebleven: vragen over leven en dood, over betekenis, over rituelen en over de manier waarop we afscheid nemen van iemand die ons dierbaar is.
Vanuit die achtergrond wil ik met Kairos Uitvaartzorg mensen begeleiden bij het vormgeven van een persoonlijk afscheid. Met aandacht voor het verhaal van de overledene, voor de mensen die achterblijven en voor de ruimte die nodig is om op een eigen manier afscheid te nemen.
Wat ik in mijzelf het meest bewonder
Wat ik zelf het meest in mij bewonder, is mijn vastberadenheid en de moed om steeds weer te kiezen voor een leven waarin ambacht en kunstenaarschap centraal staan.
Al zo’n vijfentwintig jaar probeer ik op mijn eigen manier van mijn handen, mijn verbeelding en mijn kunstenaarschap te leven. Dat is niet altijd vanzelfsprekend of gemakkelijk geweest, maar ik ben steeds blijven zoeken naar manieren om dat leven vorm te geven.
Dat ik dit na vijfentwintig jaar nog steeds doe, vind ik eigenlijk best bewonderenswaardig. Het zegt iets over wie ik ben: als ik werkelijk geloof in iets, blijf ik zoeken naar een weg om het mogelijk te maken.
Zoeken naar wat wezenlijk is
In Portugal destilleerde ik etherische oliën uit kruiden. Ik vond het fascinerend dat uit een hele plant uiteindelijk maar een paar druppels geurige essentie konden ontstaan. Achteraf denk ik dat er in die periode ook iets dergelijks in mijn eigen leven gebeurde. Steeds meer probeerde ik te ontdekken wat werkelijk van betekenis is en wat er, wanneer veel bijzaken wegvallen, overblijft.
Die zoektocht herken ik ook in mijn werk als kunstenaar en in het maken van een urn. Als kunstschilder zoek ik naar licht, kleur en beweging. Bij het maken van een Penta Urn gebeurt bijna het tegenovergestelde. Daar vraagt de vorm juist om precisie, concentratie en begrenzing. Uit twaalf losse vijfhoeken ontstaat een gesloten vorm rond een donkere binnenruimte. Misschien heb ik beide nodig: het loslaten van vorm om naar het licht te zoeken én het zorgvuldig maken van een omhulling voor datgene wat aan ons zicht is onttrokken.
Ook in de uitvaartzorg komen die twee bewegingen voor. Enerzijds is er het loslaten: afscheid nemen van iemand die deel uitmaakte van je leven. Anderzijds is er de behoefte om vast te houden aan wat betekenisvol was: een verhaal, een herinnering, een gebaar of een ritueel. Juist in die overgang wil ik met Kairos Uitvaartzorg ruimte bieden. Niet om het afscheid in te vullen, maar om samen te zoeken naar een vorm die past bij de mens die is overleden en bij degenen die achterblijven.
